Desnibola: Miraria!Miraria!

Auzokideak ados zeuden. Erabat harrigarria izan zen. Inoiz ez zen horrelakorik ikusi. Ezta imajinatu ere…Hamaika zurrumurru entzuten ziren ezkaratzetan. Batak Ama birjina aipatzen zuen. Hori Maria Luixarena izango zen, bera da eliza bere borondatez joaten den bakarra eta.

Besteek estralurtarrak aipatzen zituzten, Oierren semeak aspali erori zen Star Warsen erlijioaren menpe zegoen. Baina erlijioak, ez batak ez besteak, ez du ezer argitzen azken finean.

Han gertatu zena, objetiboki, gutxi gorabehera horrela izan zen: Ostiraleko manifa Hegazkin kaletik gora. “Lutxio askatu, lutxi askatu, lutxinek askatu” garrasiak astunak ziren, gogorrak, kalea mozteko nahikoak.

Erdiko aldean eta Pernando Alonso baino postu gehiago galtzen, makila eta guzti, Lutxiperren amama zegoen. Nahiko ahul, adina eta adina ez denaren eragina sufrituz, bere ilobaren askapena hari fin batekin eskatuz.

Leer másDesnibola: Miraria!Miraria!

Desnibola: Argitasun kontuak, itzalitako bideak. Dena 13,99 eurotik

«Argiak al gara?» Algara zegoen tabernan Maixolek galdera egin zidanean. Nork daki kolonbiar kafe berri eta txurien erruarengatik edo Kuban egiten den edateko azukrearengatik, baina lehenengo musua orduan erori zen. Ez dakit nondik, taberna barruan geuden eta. Kupidorekin topatuko ginen komunean, bata isten eta bestea buru makur genbiltzanean.

Bi erantzun mota neukan burua. Bata azkarra, albo-ondorioen eraginpean: “Denok gara argiak, eta gehienetan pasa den arte ez gara konturatzen zer nolako tankera zuen ikusitako luminiszentziak. Edertasuna gaur egun ikusteko habilezia falta zaigu. Ohiturak jende erraza egin gaitu, errepidetik ondo joateko, bide berriak ez irikitzeko bide horiek erabat petrolioz estalita egon arte. Zerua da gure helburua. Hura karrilak eduki arte, noski.

Beste erantzuna “bai” zen. Zintzoa eta tolesgabea.

Bigarrena aukeratu nuen. Ikustekoa Maixolen irribarrea adimenari buruzko galdera zela azaldu zuenean. “kamarero, beste bi baloi, mesedez. Grabitate arazoak dauzkagu hemen

Desnibola: Zer da garrantzitsuagoa, betirako joaten ari den norbaiten azken begirada ala aurrean duen bere lagunak gordetzen duen emozioz beteriko azken irudia?

[atala erabat guztiz ulertzeko, edo egileak egin duen erara ulertzeko, abesti hau jartzea gomendatzen da irakurtzen duzun bitartean. Eskuratu ezazu abestia, 30 segundu kontatu, eta lasai hasi irakurtzen …]

Uda goizeko eguzkia.

Iraganean, laino gabeko egunetan, zelaietako adiskide beroa.

Etzanda, begiak irekita, sikodeliako koloreak gure zeruan ikusten genituen begiak itxi ondoren.

Udazko urrea, urezko morea, laino argidunak.

Lasaitasuna, maldan bera gure gorputza pirritatuz, geldiro.

Oso geldiro.

Biradun Derbitxeen geldiezinezko konstantziarekin.

Eta dantzari turkiarrei gertatzen zaien bezala, hobeto momentu hauek bakarrik dastatzen ez badituzu. Nire kasuan, anaia gaztea dut maldan behera ere. Ni baino beherago dabil, lasaitasun azkarrez. Beti bezala.

Berak ere amak jasan zuen gaixotasunaren joan etorriak momentu txarrenean bizi izan zituen, eta hasieran pentsatutako izena, Nikolas, lehen hiru hitzetan geratu zen paper ofizialean. Gure elkarrekiko bizitzaren bat-etortze bakarretarikoa.

Haurtzaroan, hori bai, nahiko berdintsuak ginen. Ondoren, bakoitzak bere bidea hartu zuen. Amak kontatu zidan, Asterixen ipuinetan bezala, niri Bach Loreak ematen zizkidala gosaltzeko orduan. NIK anaiari, ordea, marihuana hostoak gehiago gustatzen zitzaizkion.

Gogoratzen naiz nola bost urtekin, askaria hartzeko momentuan, NIKek Kolakao pixkat botatzen zuela mahai gainean eta aiztoarekin lerroak nola egiten zituen, esnea alde batera utziz.

Azkar utzi zuen NIKek gurasoen etxea, naiz eta lehen urteetan etxe barruan bizi. Hala ere, gertu bizi ginen gaur egun. Nik Kaiolan, eta bera Zihurhil-en. Askotan joaten ginen bere herrira parrandak botatzera. Hau, hori, ura, ura ez dena, hango hura eta botila hartako beste hura neurrigabe hartu ondoren gauak egun eta egunak gaua nola aldatzen ziren ikusten genituen herri zoro hartan. Momentu alai eta ero bizi izan genituen elkarrekin, neskak ezagutuz eta neskak ahaztuz.

Baina agur esateko momentua iritsi zen. Derbitxe bat bezala dantzatzen, nahigaberik gabe. Irribarre handi batekin. Iraganari amaiera zoriontsu bat emanez, orainaldi eta geroaldiari merezi duen garrantzia emanez.

Mantsotu nintzen maldan beherako bidean, eta oinak bilduz hantxe bertan eseri nintzen, anaiaren gorpua pixkanaka nigandik nola urruntzen zen ikusiz.

Begiak goraka jarriz, laino gabeko egun hartan, sikodeliazko koloreen bila hasi nintzen, eguzkiari arreta osoa jarriz . “Lasai, oraindik ez dituzu ikusiko”, esan nion neure buruari. ”Baina laster itzuliko dira, beste dirdira berri eta zoragarriekin”.

Akatsak ikusi? Horretarako daude iruzkinak…

Desnibola. Sarrera

desnibola1

Argiak itzaltzeko agindua gero eta goizago iristen da. Megafonoz jositako autoa kalean gora doa, behin eta berriz abesti berberarekin. Orain dela 3 egun, nork daki ironiaren indarrarengatik edo, tramankulu zaharrak aspaldiko hitzak berreskuratu zituen momentu batez: “recoja su ticket por favor, hartu zure tiketa”. Kaiola izeneko auzoko gazteak, nire bizilagunak, korrika atera ziren, zoritxarrez, bere txartelaren bila. Ez zuten oparirik jaso, ordea. Ezta gauza onik.

Nire izena Jon Lo da. Arraroa, badakit. Amak krisi bat izan zuen jaiotza-agiria egiterako momentuan (narkolepsia zeukan), eta nire benetako Lopez abizenaren azken hiru letrak galdu ziren, kamera digitaletik ezabatutako argazkien munduan. Ilara handiagoa ez egiteko, hango funtzionario makalak ontzat eman zuen izen anputazioa. Lastima urte batzuk geroago pertsona bera hango leihatiletan ez egotea.

13 urtekin auzitegira itzuli nintzen, izena aldatzeko asmoz. Berria John Doe izango zen. Horrela ameriketako film askotan agertuko nintzen. Ospe azkarra eta merkea lortzeko aukerarik onena. Ezezkoa lortu nuen. “Arazoak izango dituzu etorkizunean”. Leloa. Gaztaroko egunak arazoz betetako egunak ziren eta.

Bigarren saiakera ere egin nuen, arraia edo haragi jalea (edo zalea) zaren ala ez ondo ez dakizunean. Nire nortasun agirian John Dove jarri behar zuen. Izen androginoa, xaboi markatik ateratakoa, erromantikoa, gozoa eta liraina. Auzitegiko langileek ezagun ez dituzten hitzak. Konturatu nintzen urtero aldatuko nuela nire izena.

Ahots kotxiak nire kalea utzi du, aldameneko bidea hartuz. Dena itzalita dago kalean. Hobeto. Horrela ez dugu kanpoko kutsadura ikusiko.

[click]

Lanpara txikia pizteak lege-hauste txikia dakar. Leihotik begiratu bat egin nion kaleari. Hutsik. Barruko kemena bezala. Argiaren bila, ea horrek animo pixkat kontagiatzen zuen, barrukoa beltzaranduz. Lo gizajoa. Larru txuriko mutila beltza izateko gogoekin.

Soinuak entzun ditut blokeko eskaileretan. Hobe koaderno hau biharko uztea. Lo egitea Lo (edo Dove, edo Doe) izateko. Atsedenak ondo egingo dit. Ala ez.

[click]

Akatsak ikusi? Horretarako daude iruzkinak…

«Des-nibola», lehen blogela

Ese es el nombre de una parte del loveof74 que comenzará a verse a partir del 2008 en este blog.

Jugando con el «novela-nivola» y añadiéndole un «des» que en este caso quiere significar amateur, inicial, descompasado, de libre estructura, «porque yo lo valgo», hemos creado nuestro sinónimo en euskera de «desnibela» (desnivel), nombre que seguro muestra los picos de acierto y error, gusto y atención que tendrán los textos de nuestra primera obra escrita en euskera.

Pero hemos querido crear un término, «blogela», para explicar nuestra idea creativa: Son habituales y nada novedosas las novelas que se entregan por capítulos en un blog, buscando aprovechar la modernidad para vender la mísma historia de otra manera.

Algunas de esas novelas interneteras tienen activada la opción de los comentarios, por aquello de recibir las loas y opiniones de los usuarios de internet.Y seguro que en EEUU ya lo han hecho, pero nosotros nacemos con vocación mutimedia

En nuestra blogela (blog+novela, aunque también recoge el «logela» personal y físico en el que se crean los capítulos y que protagonizará, ya lo verán, gran parte de los textos) habrá noticias de actualidad, música propia y ajena, nueva y vieja, fotos, links. Nosotros no adaptaremos la obra a Internet ni colgaremos nuestros super tochos en un solo post. Nosotros crearemos EN internet.

«Des-nibola» serán 53 capítulos, a uno por semana, como se hacía al principio del siglo XX, cuando los inicios del desarrollo de la prensa. La cita será todos los viernes en este blog, en en el apartado «Desnibola» de la categoría «Nada, Cosas mías«.

Leer más«Des-nibola», lehen blogela