Desnibola: Miraria!Miraria!

Auzokideak ados zeuden. Erabat harrigarria izan zen. Inoiz ez zen horrelakorik ikusi. Ezta imajinatu ere…Hamaika zurrumurru entzuten ziren ezkaratzetan. Batak Ama birjina aipatzen zuen. Hori Maria Luixarena izango zen, bera da eliza bere borondatez joaten den bakarra eta.

Besteek estralurtarrak aipatzen zituzten, Oierren semeak aspali erori zen Star Warsen erlijioaren menpe zegoen. Baina erlijioak, ez batak ez besteak, ez du ezer argitzen azken finean.

Han gertatu zena, objetiboki, gutxi gorabehera horrela izan zen: Ostiraleko manifa Hegazkin kaletik gora. “Lutxio askatu, lutxi askatu, lutxinek askatu” garrasiak astunak ziren, gogorrak, kalea mozteko nahikoak.

Erdiko aldean eta Pernando Alonso baino postu gehiago galtzen, makila eta guzti, Lutxiperren amama zegoen. Nahiko ahul, adina eta adina ez denaren eragina sufrituz, bere ilobaren askapena hari fin batekin eskatuz.

Leer más

Desnibola: Argitasun kontuak, itzalitako bideak. Dena 13,99 eurotik

“Argiak al gara?” Algara zegoen tabernan Maixolek galdera egin zidanean. Nork daki kolonbiar kafe berri eta txurien erruarengatik edo Kuban egiten den edateko azukrearengatik, baina lehenengo musua orduan erori zen. Ez dakit nondik, taberna barruan geuden eta. Kupidorekin topatuko ginen komunean, bata isten eta bestea buru makur genbiltzanean.

Bi erantzun mota neukan burua. Bata azkarra, albo-ondorioen eraginpean: “Denok gara argiak, eta gehienetan pasa den arte ez gara konturatzen zer nolako tankera zuen ikusitako luminiszentziak. Edertasuna gaur egun ikusteko habilezia falta zaigu. Ohiturak jende erraza egin gaitu, errepidetik ondo joateko, bide berriak ez irikitzeko bide horiek erabat petrolioz estalita egon arte. Zerua da gure helburua. Hura karrilak eduki arte, noski.

Beste erantzuna “bai” zen. Zintzoa eta tolesgabea.

Bigarrena aukeratu nuen. Ikustekoa Maixolen irribarrea adimenari buruzko galdera zela azaldu zuenean. “kamarero, beste bi baloi, mesedez. Grabitate arazoak dauzkagu hemen

Desnibola: Lehen orduak, lehen lagunak

Presa dut laguna.Baita Logurea. Hirurok ateratzen gara egunero goiz etxetik, lanera. Eskerrak autobus txartel bacará ordaintzen dugula, bestela akabo aisia. Biak txikiak dira, baina peto petoak.

Eserleku bila joaterakoan Nagirekin elkartzen gara gehienetan. Ez dugu asko hitzegiten, baikotzak bere mundua dauka buruan (baita IPODa) ordu horietan. Lasai asko Grand Archives taldearen diskoa entzunez noa geltokiak atzean utziz, begi itxien bidaia eginez: Batzuk pentsatzeko, besteak azken kuluxka botatzeko.

Hirira iristerakoan jendea mugitzen hasten da. Berritsu eta Ahozabal, erribestetan ileapaindegian baino diru gehiago gastatzen duten herriko neskazahar bikotea, agur esaten diote bata besteari. Bihar joera errepikatuko dute, goitik behera, herritik hirira. Logurea asko haserretzen da beraiekin, urduri jartzen da bere imanak ondo eserlekuetara erakartzen dituelako edo.

Leer más

Desnibola: Zer da garrantzitsuagoa, betirako joaten ari den norbaiten azken begirada ala aurrean duen bere lagunak gordetzen duen emozioz beteriko azken irudia?

[atala erabat guztiz ulertzeko, edo egileak egin duen erara ulertzeko, abesti hau jartzea gomendatzen da irakurtzen duzun bitartean. Eskuratu ezazu abestia, 30 segundu kontatu, eta lasai hasi irakurtzen …]

Uda goizeko eguzkia.

Iraganean, laino gabeko egunetan, zelaietako adiskide beroa.

Etzanda, begiak irekita, sikodeliako koloreak gure zeruan ikusten genituen begiak itxi ondoren.

Udazko urrea, urezko morea, laino argidunak.

Lasaitasuna, maldan bera gure gorputza pirritatuz, geldiro.

Oso geldiro.

Biradun Derbitxeen geldiezinezko konstantziarekin.

Eta dantzari turkiarrei gertatzen zaien bezala, hobeto momentu hauek bakarrik dastatzen ez badituzu. Nire kasuan, anaia gaztea dut maldan behera ere. Ni baino beherago dabil, lasaitasun azkarrez. Beti bezala.

Berak ere amak jasan zuen gaixotasunaren joan etorriak momentu txarrenean bizi izan zituen, eta hasieran pentsatutako izena, Nikolas, lehen hiru hitzetan geratu zen paper ofizialean. Gure elkarrekiko bizitzaren bat-etortze bakarretarikoa.

Haurtzaroan, hori bai, nahiko berdintsuak ginen. Ondoren, bakoitzak bere bidea hartu zuen. Amak kontatu zidan, Asterixen ipuinetan bezala, niri Bach Loreak ematen zizkidala gosaltzeko orduan. NIK anaiari, ordea, marihuana hostoak gehiago gustatzen zitzaizkion.

Gogoratzen naiz nola bost urtekin, askaria hartzeko momentuan, NIKek Kolakao pixkat botatzen zuela mahai gainean eta aiztoarekin lerroak nola egiten zituen, esnea alde batera utziz.

Azkar utzi zuen NIKek gurasoen etxea, naiz eta lehen urteetan etxe barruan bizi. Hala ere, gertu bizi ginen gaur egun. Nik Kaiolan, eta bera Zihurhil-en. Askotan joaten ginen bere herrira parrandak botatzera. Hau, hori, ura, ura ez dena, hango hura eta botila hartako beste hura neurrigabe hartu ondoren gauak egun eta egunak gaua nola aldatzen ziren ikusten genituen herri zoro hartan. Momentu alai eta ero bizi izan genituen elkarrekin, neskak ezagutuz eta neskak ahaztuz.

Baina agur esateko momentua iritsi zen. Derbitxe bat bezala dantzatzen, nahigaberik gabe. Irribarre handi batekin. Iraganari amaiera zoriontsu bat emanez, orainaldi eta geroaldiari merezi duen garrantzia emanez.

Mantsotu nintzen maldan beherako bidean, eta oinak bilduz hantxe bertan eseri nintzen, anaiaren gorpua pixkanaka nigandik nola urruntzen zen ikusiz.

Begiak goraka jarriz, laino gabeko egun hartan, sikodeliazko koloreen bila hasi nintzen, eguzkiari arreta osoa jarriz . “Lasai, oraindik ez dituzu ikusiko”, esan nion neure buruari. ”Baina laster itzuliko dira, beste dirdira berri eta zoragarriekin”.

Akatsak ikusi? Horretarako daude iruzkinak…

Desnibola. Sarrera

desnibola1

Argiak itzaltzeko agindua gero eta goizago iristen da. Megafonoz jositako autoa kalean gora doa, behin eta berriz abesti berberarekin. Orain dela 3 egun, nork daki ironiaren indarrarengatik edo, tramankulu zaharrak aspaldiko hitzak berreskuratu zituen momentu batez: “recoja su ticket por favor, hartu zure tiketa”. Kaiola izeneko auzoko gazteak, nire bizilagunak, korrika atera ziren, zoritxarrez, bere txartelaren bila. Ez zuten oparirik jaso, ordea. Ezta gauza onik.

Nire izena Jon Lo da. Arraroa, badakit. Amak krisi bat izan zuen jaiotza-agiria egiterako momentuan (narkolepsia zeukan), eta nire benetako Lopez abizenaren azken hiru letrak galdu ziren, kamera digitaletik ezabatutako argazkien munduan. Ilara handiagoa ez egiteko, hango funtzionario makalak ontzat eman zuen izen anputazioa. Lastima urte batzuk geroago pertsona bera hango leihatiletan ez egotea.

13 urtekin auzitegira itzuli nintzen, izena aldatzeko asmoz. Berria John Doe izango zen. Horrela ameriketako film askotan agertuko nintzen. Ospe azkarra eta merkea lortzeko aukerarik onena. Ezezkoa lortu nuen. “Arazoak izango dituzu etorkizunean”. Leloa. Gaztaroko egunak arazoz betetako egunak ziren eta.

Bigarren saiakera ere egin nuen, arraia edo haragi jalea (edo zalea) zaren ala ez ondo ez dakizunean. Nire nortasun agirian John Dove jarri behar zuen. Izen androginoa, xaboi markatik ateratakoa, erromantikoa, gozoa eta liraina. Auzitegiko langileek ezagun ez dituzten hitzak. Konturatu nintzen urtero aldatuko nuela nire izena.

Ahots kotxiak nire kalea utzi du, aldameneko bidea hartuz. Dena itzalita dago kalean. Hobeto. Horrela ez dugu kanpoko kutsadura ikusiko.

[click]

Lanpara txikia pizteak lege-hauste txikia dakar. Leihotik begiratu bat egin nion kaleari. Hutsik. Barruko kemena bezala. Argiaren bila, ea horrek animo pixkat kontagiatzen zuen, barrukoa beltzaranduz. Lo gizajoa. Larru txuriko mutila beltza izateko gogoekin.

Soinuak entzun ditut blokeko eskaileretan. Hobe koaderno hau biharko uztea. Lo egitea Lo (edo Dove, edo Doe) izateko. Atsedenak ondo egingo dit. Ala ez.

[click]

Akatsak ikusi? Horretarako daude iruzkinak…